Peaches her diary

Hey iedereen, het is weeral enorm lang geleden dat ik nog eens iets aangepast heb... En zoals altijd is mijn leven niet rustig, en is er weer vanalles gebeurd. Deze keer ben ik voor de eerste keer naar ne gast toegestapt om hem om ne kus te vragen... EN ik hem nog gekregen ook (zelfs voor de rest van die avond, en de volgende avond dat ik hem zag). Anyway, nu zijnt weeral toestanden, maar 't Vervolg RULES!!!!! Ik ben echt een zatte fles aant worden, maar ik heb plezier, en dat is het voornaamste niet??? Voor de rest heb ik nog volledig gebroken met mijnen ex, de zak zei dat hij niet tegen leugenachtige mensen kon en achteraf bleek HIJ gelogen te hebben.... Tegenwoordig zijn ze allemaal zo... als ze zeggen dat ze iets niet willlen kan je er prat op gaan dat ze het zelf aan het doen zijn... Mannen he (vrouwen ook zenne, ik ben zelf ook geen gemakkelijke). Met het school gaat alles goed. Heel veel werk wel. Zo'n lesvoorbereidingske daar ben je al gemakkelijk een paar uur mee bezig. Ik zou ze eens opt net moeten zetten om goed te zijn... maar heb nu al amper tijd!! Mijn allerbeste vriendin is voor de moment naar Egypte (de gelukzak!), ik mis ze al en ze is nog maar een dag weg!! Ze is daar gaan duiken met haar pappie, ik wou dat ik erbij was!! Dus binnenkort weeral verhalen, en ik heb er ook nog een paar voor haar. Allez folks, ben er eens mee weg. Nog wat werken helaas....

Ik heb vandaag een van mijn familieleden verloren, misschien wel het familielid waar ik het meest aan gehecht was; mijn hond.

Haar naam was Raxy, en ze was de mooiste Duitse Scheper!! Ze is al een deel van deze familie toen ik nog in het middelbaar zat op Steinerschool, nu ongeveer 5 jaar geleden. Ik heb haar haar naam gegeven, en daarom was ze ook meer MIJN hond (ook omdat niemand anders met haar kon gaan wandelen omdat ze zo sterk was...). Ze kwam uit een dierenasiel, en had een hekel aan bijna elke man, aan fietsers en alles op wieltjes, en aan al de personen die haar buiten wilden aaien!! Binnen was ze echter een schatje!! Dan ging ze op haar rug liggen om haar op haar buik te laten aaien...

Ik heb met haar menige uurtjes buiten doorgebracht. Maar haar favoriete plekje was op Linkeroever. Ik ging daar altijd met de tram naartoe (met haar) en ze dronk daar dan van het water en liep erin rond. Ze durfde helaas niet zwemmen, al wou ze het nog zo graag!! Ze was al te oud om het te leren, alhoewel ik het wel geprobeerd heb.

De laatste tijd - ongeveer een maand of 2- had ze uitermate veel last van enorme dorst, weinig eetlust, en oncontroleerbaar urineverlies. Ze was er vrij slecht aan toe, en we zijn dan ook naar de dokter geweest om haar te laten nakijken. Er was niks, niks, niks te vinden...
Ik vertrok in juli op vakantie, en dan was het blijbaar iets beter. Maar toen ik in september op verlof ging, kreeg ik een berichtje (op mijn 2e dag daar) dat het met haar niet al te best ging... Heb daar toen al menig traantje gelaten.
Terug aangekomen viel het blijkbaar weer mee, met wat medicatie die we haar moesten geven ging het al beter. Maar het urineverlies stopte niet, en de arme schat kon er ECHT NIETS aan doen... en wij ook niet. De laatste dagen ging ik met haar al wat vaker buiten. Ze was veel kalmer, zo was het ook aangenamer om met haar buiten te gaan. Plus, ik deed haar er een echt plezier mee, want ze ging graag met me naar het veld. Gisteren was ik met haar ook buiten geweest, en halverwege hefte ze een van haar achterpoten op (ze had te veel pijn, en kon er niet meer op steunen). Ook vandaag, haar laatste wandeling voor we naar de dokter gingen, kon ze niet meer op een van haar voorpoten en een van haar achterpoten staan. Ze jankte van de pijn, en er was echt NIKS dat ik eraan kon doen...

In de auto blaft ze altijd enorm, maar vandaag was ze heel stil. Toen we bij het ziekenhuis aankwamen, wilde ze niet uit de auto. We moesten wachten. Ze wist maar al te goed wat er ging gebeuren, ze piepte heel de tijd van de schrik. Het enige dat ze wou, was terug naar huis gaan...

Helaas hadden we geen andere oplossing voor haar. Om haar zo te zien afzien, en de familie ook, dat was niet meer te doen.

Terwijl ik dit hier alles schrijf, stromen de tranen van mijn wangen. Denk niet, dat ik er niet om gaf. Heb haar tot op het laatste momentje vastgehouden en gekust. Ze was mijn schatje, mijn lieverd... en ik mis haar. Het was heel eigenaardig om haar halsband terug mee te nemen, en haar niet. Mijn broek hangt vol bloeddruppels van haar... ik heb nu nog iets om haar te herinneren. Maar eens dat dat uit de was terug komt, zal bijna alles van haar weg zijn.

De vervanging staat al bijna klaar voor de deur. Een van de katten van mijn zus komt naar hier... En de cavia's verhuizen uit mijn kamertje. Ik ga echt alleen zijn!!!
Ik hoop dat ik haar nog eens terugzie, op de een of andere manier. Ze heeft het nu beter, dat staat vast...

Om mijn vorig verhaal verder te vertellen... Die zaterdag heb ik dan niets meer van hem gehoord. De volgende dag gingen ik, Stavros en Maria naar Chalkidiki (het strandgebied van Thessaloniki) MAAR we zijn daar (tot mijn uiterste verbazing) maar een uur gebleven!! Ik was zo relaxed... Dan pas voelde ik me echt thuis en geborgen. De plaats waar ik thuishoor... Ik had Giorgos smiddags nog een berichtje gestuurd om te vragen of hij zin had om mee te gaan. Ik zou hem als een vriend bekijken en zeker geen scene maken...

In de namiddag was weer iedereen aant slapen, en ik verveelde me natuurlijk!! Dus wat doe ik... ik stuur naar Giorgos of hij misschien iets aant doen is, want ik verveel me... Hij stuurt me ONMIDDELIJK (niet van zijn gewoonte) dat hij net koffie is gaan drinken en dat hij onderweg is naar huis. Of ik wil komen? Natuurlijk!!!! Zijn reactie: "Don't be late". Laat voor wat?? Anyway, ben er snel heen gegaan en we hebben dan over de toestand gebabbeld. MAAR terwijl ik zowat van mijnen tak was aant maken, kust die mij ineens!!! Ik laat dat gewoon gebeuren en doe alsof er niets gebeurd is. Maar meneer blijft dat doen... Wat wil dat in vredesnaam zeggen???
Hij heeft dan gezegd dat hij niets echt serieus zoekt (maar hij is wel jaloers enzo), en ik had dan gezegd dat ik dat WEL wou. En toch heel den tijd mij blijven kussen... Natuurlijk probeert hij... maar ik zeg hem, dat als hij wil dat ik emotioneel aan hem blijf hangen, dat hij dat zeker moet doen. Ik zou hem gemakkelijker kunnen loslaten als we dat NIET deden. Hij dacht effe na, en stopte dan. Maar hij had toch nog het lef, om het nog eens te proberen... Maar ook dan is hij gestopt. Hij was voor de rest nog wel lief, maar ben al snel weggegaan ,want zijn ouders zouden thuiskomen...

Ik ben dan op zoek gegaan naar een basketbalveld en heb dat dan ook gevonden. De rest is voor later....

Het is me weer wat!! Mijn leven lijkt net een soapserie... Hier ben ik dan in Griekenland, naar de Griek met de leuke lach en nu zit ik hier achter de pc mijn hart uit te storten... Maar laten we beginnen bij het begin...
In Juli zat ik ook hier in Thessaloniki, bij mijn tante en oom met hun zoon van 30: Stavros. En ik was al vaak met mijn neef, zijn vriendin Maria en haar vriendin Sofia iets gaan drinken. Soms waren er ook mannen bij: Stelios, Giorgos en Dimitris. Ik had iedereen dus al wel eens gezien.
Het laatste weekend voor de 22e juli gaan we met z'n allen uit: op naar club Lido!! Ik was vrijgezel, alhoewel er in Belgie er ne gast rondliep (en loopt) die me het einde vindt.. (op een positieve manier). En waar ik al een relatie van een jaar mee achter de rug heb... Dus we gaan uit, en alles is mogelijk weet je wel...
Giorgios had ik al een paar keer eerder gezien, en ik vond hem echt wel leuk (alhoewel ik dat nooit toegegeven zou hebben op dat moment). En terwijl we daar dus onze avond spendeerde heb ik (mezelf belachelijk makend, besef ik nu) mezelf zowat in zijn richting gemanoeuvreerd. Hij was de stille van den hoop, en dat is nu eenmaal wat me aantrekt, ik wil die persoon dan leren kennen en ja, wie weet... Dus die avond gaat voorbij, er was echter niet echt iets gebeurd, enkel dan dat hij boos was dat ik met iemand anders stond te dansen... Waaarom? Als we toch niets hadden moest dat toch geen probleem zijn... maar bon, nu snap ik dat de reden ergens anders lag. Maar toen, met mijn verliefde kop... tja wat haal je je dan in je hoofd he!!! Goed, toen we dan opstapten, was ik hem zowat aant strelen in zijn nek enzo, gewoon lief zijn weet je wel? We waren nog maar met z'n vieren: Stavros, Maria ik en Giorgos...
De ouders van mijn neef waren op weekend, en de mannen waren vanalles int Grieks aant bespreken waar ik geen jota van verstond en Maria was in een té leuke roes om alles te volgen... Dus we kwamen (met Giorgos zijn auto) bij Giorgos' thuis aan... de vrouwen waren volledig niet op de hoogte. En ineens stappen ik en Giorgos uit, en hij geeft de sleutel van zijn auto aan mijn neef. Ik sta er maar wat verbaasd bij. Giorgos had me, toen we uitstapten gevraagd om koffie te drinken en ik had ja gezegd. Maar toch, had niet zo snel die actie verwacht... Mijn neef wou van de gelegenheid gebruik maken om tijd met zijn vriendin te spenderen en gelijk had hij...
De avond verliep dan nog zoals elke man dat zich zou inbeelden; hij zou me verleiden om wat meer te hebben, dan enkel wat slaap en ik heb hem 3 keer afgewezen, denkend aan mijn reputatie en dergelijke.
Toen ik dan de volgende dag terug naar het appartement ging, wou ik hem terugzien... Dus stuur ik hem een bericht met dat ik hem "gelukkig" zou maken. Ik dacht so what? Ik leef hier en nu, en ik wil doen waar ik zin in heb. Ik ging die week nog vertrekken naar huis, dus veel zou het niet worden... Bon, heb dan die dingen gedaan (ben er niet fier op, maar heb er geen spijt van) en de laatste dag wou ik toch weten waar ik stond, dus ik vraag het hem. En zijn reactie was, heel slim, dat we speciaal voor elkaar waren. Wat betekent dat??? Dat wist ik toen ook niet, maar hij was niet echt van zin om me daar een duidelijk antwoord op te geven, dus liet ik het maar zo (de grootste fout die ik gemaakt heb).
Na meer dan een maand van emails, berichten en brieven sturen hoor ik hem opeens een week niet meer. Ervan overtuigd dat hij een ander had, heb ik gedaan wat ik altijd doe; naar de veiligste partij gaan... De enige persoon waar ik zeker van ben, dat hij me echt graag ziet. Dom van me, en ook niet echt.
Bon ik ben dan terug in Griekenland, voor minder dan een week. Hij haalt me af van het vliegveld, en doet alsof er niets gebeurd is. Wat moest ik dan denken??? Nu vraag ik me af waarom, maar het 'waarom' wordt snel duidelijk. dus de eerste dag dat ik hier ben, wil hij al geen tijd vrijmaken, hij is moe, het is voetbal op tv allez die zaken... Dus natuurlijk ben ik pissed, want heb bijna de hele avond thuis gezeten...
De volgende avond had hij maar eventjes tijd, want hij moest gaan voetballen... IK heb het meest gepraat, hij was niet echt geïnteresseerd. Er vielen veel stiltes, en hij verwachtte maar dat ik die zou opvullen met onnozele praat. Niet dus.. Op een gegeven moment zegt hij me echter dat hij massages nodig heeft. Ok wat is er nieuw, maar dan... Hij vertelt me dat dit weekend zijn ouders weg zouden gaan, meaning... NOT!! Ik mag dan misschien zo zot geweest zijn om verliefd te worden, maar ik ga niet effe om meneer zijn pleziertje te geven. Heb dan nog effe afgewacht, om te zien hoe hij reageerde op sommige dingen. Heb ook nog maar net gehoord dat mijn hond stervende is... had hem dat gestuurd, maar geen reactie diezelfde en ook niet de andere dag! Gisteren had ik smorgens hem een bericht gestuurd, omdat hij dat leuk vond, en had hem heel de avond niet gehoord. Niks, geen bericht, niks niks niks. Ik had hem wel op zijn markt gezien, waar hij staat om te werken, maar had niet veel gezegd. Ik stoor mensen niet graag tijdens hun werk en zeker niet in deze omstandigheden.
Niks gehoord dus, en ik was het beu. Heb hem dan maar een bericht gestuurd dat het voorbij is, dat hij het mocht hebben. Dat ik genoeg gedaan had enzo. Heb me dan eens goed bezat, heb gesnoept en gerookt; iedereen weet dat DAT NIET de moment is om ook maar IETS redelijk tegen me te zeggen. Hij heeft me 2 keer gebeld, maar DUH ik nam niet af... Hij vond dan dat ik met HEM speelde als een kind enzo, allemaal larie. Vandaag stuur ik hem een bericht dat ik gewoon een relatie zoek, whatever may come, met nog vanalle gevoelens-toestanden erbij, en hij stuurt me dat hij dat NIET zoekt, en dat hij denkt dat het voorbij is... Tot zover mijn gezellige avontuur, en vandaag wordt ik 22. Deze dag vergeet ik niet gauw.
Nog maar 2 dagen te gaan, en dan naar huis. Naar het leven van alledag. Maar dat zal het niet worden, want Raxy gaat dood, en ik moet werken, en woensdag heb ik mijn uitslag....
Zucht, mijn moodswings worden er enkel erger op!!!! Ik ga stillekesaan eens verder rondhangen in de buurt, mijn hartje is gelucht... Tot de volgende folks!! Dan heb ik nog meer nieuws over school.... Filakia

Heymenskes, zit hier in Greece op de pc (niet gemakkelijk met een qwerty-klavier)... De dagen gaan snel voorbij, en wat er nu allmaal gebeurt hier zal ik no gzel in Belgi¶e typen, want dat is hier niet te doen. Annyway, mijne verjaardag is sowieso een succes, dat kan ik jullie vertellen!! Bedankt Dirk voor je reactie, ik zal me zeker amusren en ik kom eens langs op je blog! Hoe het hier in de liefde verloopt zal ik ook pas na maandag kunnen melden,m want tot nu toe is het niet al te veel geweest!!!! De !%e ;ijnen uitslag,ben benieuwd of ze me eindelijk zulllen laten gaan.... Dikke filakia (foto volgt later)

(zucht) de examens zitten er EINDELIJK op!! Eigenlijk al van vrijdag, mar had tot nu toe nog geen zin om iets te vertellen... Heb nog aant kuisen geweest, aant babysitten op mijn neefje (2 jaar: ZOOOO schattig) en nu... nu ben ik een beetje ziek!! Ongelofelijk, ik vertrek over een dag naar Thessaloniki, en uitgerekend NU krijg ik last van keel, hoofd- en neuspijnen!!! Dan maar achter de pc gaan zitten en nog wat zagen ja!! Ik heb niets meer gehoord van de Griekse liefde, en ik weet dus ook niet wat te verwachten als ik woensdag rond 12.30u (lokale tijd!) op het vliegveld van Thessaloniki sta, de menigte afspeurend met argusogen naar die ene man... Wie weet komt hij zelfs niet!! Dat zou wel belachelijk zijn dan. Ikke maar doen alsof er iemand op mij staat te wachten, en dan "NOT"!! Maar anyway, ik snap het wel. De afstand is zo groot, en al bij al kennen we elkaar langs geen kanten (en toch al zoveel dingen gedaan....). Waar is de schaamte?? Die is achtergebleven bij de zorgeloze kindertijd die ieder van ons ongetwijfeld al heeft ervaren. God, wat mis ik die tijd!! Het valt me echt meer en meer op, dat als ik terugdenk aan de superbangelijke jaren. Dat het de jaren waren waar ik nog zo jong was, dat het woord 'zorgen' zonder betekenis aan me voorbij ging... De jaren waarin elke dag begon met een lied, en eindigde met een goed boek. Grappig, hoe de tijd en mensen je kan veranderen. En dat bedoel ik dan niet louter positief!! Mensen die me vroeger kenden zijn verbaasd als ze me nu zien, of misschien niet. Ik ben nog even braaf, alhoewel ik tegenwoordig steeds vaker uit de band spring. Ik wil gewoon een goed mens zijn, en dat is duidelijk niet gemakkelijk!!! Maar op naar Griekenland, waar de mensen me amper verstaan en ik hen ook niet!! Wat wil je nog meer??? Bon, aan amusement zal het me ongetwijfeld niet ontbreken... en wie weet wat er nog meer gebeuren zal. Maar dat is voor later!!See you later Alligators!! In a while *...

Het Belgische weer heeft weer van zich laten horen. Over enige dagen zullen we melancholisch naar de troposfeer kijken en herinneringen ophalen van de mooiste en warmste dagen in België: 23 juli tot halverwege augustus!! Zoals gewoonlijk ben ik niet verder geweest dan het huis hiernaast (ons 2e huis) en mijn eigen kamer (waar een wc aan grenst, dus de enige reden om naar het andere huis te gaan is om te eten!!).De examenstress heeft zich nog niet officieel een plaatsje toebedeeld, maar dat komt nog! Morgen begin ik. In de schemering stap ik op de tram, hopend dat de engelen me nabij zijn, op weg naar mijn contractueel verbond: examen. Om 8 u begint het eerste; vol goede moed op weg naar Wiskunde... En dan het tweede om 10.15u... zucht, mijn geluk kan bijna niet op!! Ik hoop dat deze rit door hel eindigt in de hemel, want 'I can't take no more!!!'